میگم: دیگه نگو٬ نمی خوام بشنوم این جمله را

میگه: چی رو ؟  عاشقتم؟

میگم: آره٬ حساسیت پیدا کردم به این جمله٬ نه که تو بگی. هرکی بگه! دیگه اصلا نمی خوام بشنومش. حالا فارسی٬ انگلیسی٬ فرانسه٬ روسی٬ اسپانیایی و یا هر زبان دیگه ای.

هیچی نمی گه.

نمی دونه که من یکی را می خوام که فقط  دوستم داشته باشه..

همش یک دوست داشتن ساده و بی حساب کتاب.

فیت به آن کسی گویند که از نطر سلامتی٬ ضربان قلبش آرام باشد٬ از پله بالا پایین میره نفسش نیفته و خلاصه در تمام ساعت ها و دقایق روز شارپ و با انرژی باشه..به قول خودمون یهو ساعت ۳ بعدازظهری چرتش نگیره! به عبارت علمی٬ تندرستی و یا سلامت فیزیکی٬ میزان توانایی بدن برای انجام مفید و موثر کارهای روزمره است.  تندرستی بدنی را میشه با فقط ۳۰ دقیقه فعالیت ورزشی مثل دویدن٬ راه رفتن و نرمش به دست آورد.

فیت به کسی می گن که علاوه بر سلامت جسمی٬ سلامت روانی و احساسی هم داشته باشه. برای فیت شدن علاوه بر ورزش کردن باید ازنظر روانی و احساسی هم به توازن و تعادل رسید. مثبت اندیشی٬ اعتماد به نفس٬ عدم ناامیدی و تعادل احساسی آثار سلامتی روانی است. کسانی که از سلامت روانی خوبی برخوردارند هم برای خودشون و هم برای افراد دوروبرشون مفید و مثبت هستند. سلامت روانی بسته به نوع و روش تربیت خانوادگی٬ جامعه و روش زندگی از انسانی به انسان دیگر متفاوت است.

و فیت باز هم به کسی می گن که از نظر روحی و معنوی سلامت باشه. این یعنی در یک کلمه که آدم بدونه چه می خواد برای زندگی اش بکنه و به قولی روحش در آرامش باشه. بعضی از آدم ها این آرامش را با یوگا و مدی تیشن به دست می آرن و بعضی با عبادت و انجام مراسم مذهبی.

آدم سالم و متناسب کسی نیست که هیکل زیبا و متناسب داشته باشه بلکه سلامتی یعنی که علاوه بر جسم سالم٬ روان٬ احساس و روح سالمی هم داشته باشه. اینطوری هم برای خودش مفیده هم برای بقیه موجودات عالم. ایجاد تعادل بین این ۳ فاکتور مهم یعنی سلامتی! حالا چه بهتر که خوشکل و خوش هیکل هم باشی.

حال چه کنیم که فیت بشیم؟

1. حداقل روزی ۳۰ دقیقه فعالیت ورزشی داشته باشیم این حداقل است.
2. هرروز ساعتی از روز را عبادت کنیم. عبادت یعنی ارتباط موثر با خدا. اگر به خدا اعتقاد ندارین یوگا و مدی تیشن هم نوعی عبادت و ارتباط موثره.
3. ذهنمون را کنترل کنیم و به خاطرات بد٬ فکرهای پلید و ناراحت کننده اجازه ندیم که ذهنمان را مدیریت کنند
4. مثبت باشیم و مثبت بیاندیشیم
5. به دیگران کمک کنیم
6. عشق بورزیم و عاشق باشیم.
7. غذای سالم بخوریم. غذاهایی شامل سبزیجات٬ غلات٬ گوشت و آجیل.
8. حداقل روزی ۵-۶ وعده غذا ولی با حجم کم بخوریم
9. با کسانی که انرژی مثبت دارند و به زندگی خوش بین اند وقت بگذرونیم
10. به آنهایی که دوستشون داریم ابراز علاقه کنیم و بیان کنیم که دوستشون داریم
11. خوب بخوابیم
12. تا جایی که ممکن است از استرس و نگرانی ها اجتناب کنیم
13. روزانه به ازای هر ۲۵ کیلوگرم از وزن بدنمان ۱ لیتر آب بنوشیم.
14. ساعتی از روز را برای فکر کردن و آرامش داشتن مصرف کنیم.

حرفها تکراری است می دونم٬ خودم هم همیشه به همه این موارد عمل نمی کنم. اما بعد نیست سعی خودمون را بکنیم. جای دوری نمیره.

خلاصه که روز چهارشنبه از صبح زود بدو بدو خونه را تمیز کردم و خودی ساختیم برای مراسم لوس و بی سروته فارغ التحصیلی. رفتم دانشگاه و دنبال لباس. من جزو خوشبخت های روی زمینم..اینو جدی می گم. دوستانی دارم بی نظیر٬ مهربان و پر از لطف و صفا. با اینکه از هیچ کدوم نخواستم که بیان واسه مراسم اما هرکدوم به نوعی آمدند.

رفتم سراغ لباس٬ لباس فارغ التحصیلی مثل لباس عروسی میمونه٬ تا نپوشی جوگیر نمی شی. کلاه را هم سرمون گذاشتند و رفتم توی صف برای عکس انداختن. جلویی دختری بود با همه اقوام از مادر بزرگ٬ پدربزرگ گرفته تا دوست پسر و عوامل در صحنه. دلم خواست مامان و بابا بودند. عکس گرفتم و رفتم سمت بچه ها. محمد رضا دلهره داشت و انگاری دل منم شور افتاد. گفت چشمات و ببند و آرزو کن!!! خیلی حرکت عجیبی بود٬ توی اون لحظه..آخه چه آروزیی جز اینکه پدر و مادرم باشند. چشم را بستم و آرزو کردم که کاش بودند و وقتی باز کردم بابا بود. خودش بود!!! جلوم ایستاده بود و من با همین دوتا چشمام می دیدمش. برای ۱۰ ثانیه نفهمیدم چی شد. نشستم روی پاهام و شوک شده بودم. خودش بود به خدا! کراوات زده جلوم ایستاده بود و من نمی دونستم با اینهمه خوشبختی چی کار کنم. شکر خدا را می کردم و دلم نمی خواست از تو بغلش بیام بیرون.

توی سالن جدا نشسته بودیم و من دلم می خواست همه مراسم تمام بشه و برم پیشش .شب قبلش با هم حرف زده بودیم. نگفت اینجاست!!!!!

مراسم تمام شد٬ نازنین٬ لیلا٬ کیان٬ بابک٬ بنفشه و محمدرضا به همراه بابا روزم و ساختند و ۲۱ سپتامبر سال دوهزار و یازده شد یکی از بهترین روزهای زندگی عمر من.

روزی که آرزوم به یک چشم بهم زدن برآورده شد. جای فرشته زمینی ام خالی.

می رم ورزشی می کنم که مخم و به کار بگیره اما اتفاقی نمی افته جز اینکه دست و پام به هم بپیچه و مثلا وزنه از اونطرف بیفته پایین.

رفته بودیم اسکی کنیم. همه چی خوب و خوش و دلنواز می گذشت. ماها که اسکی می کردیم اونایی را که اسکی نمی کردند و موقع ناهار دیدیم. خوش بودند..خداحافظی کردیم و رفتیم پی اکتشافات کوهی مون و اسکی کردنمون. وقتی برگشتیم همه چی عوض شده بود. همه رنگ ها پریده و صورت ها وحشت زده. هرکدومشون می لرزیدند و زبونشون بند اومده بود. یکی از دخترا با سر خورده بود زمین و بی هوش افتاده بود اونجا. انگار نه انگار ۲ ساعت پیش کلی با هم خندیدیم. همه له و لورده بودند. بغض بنی شکست وقتی بغلش کردم. دستمون به جایی بند نبود. فقط سرم و بلند کردم و خدا را صدا زدم. کلافه رفتم سمت کوه و التماسش کردم که بیدار بشه دخترک و چشمهاش و باز کنه. همه چی تو یه چشم به هم زدند اتفاق افتاده بود. خدارا شکر بلند شد و با پای خودش اومد هتل. همه زانو زدیم و شکر خدا کردیم که لطفش شامل حالمون شد. سفر خوبی بود..خوش گذشت..سوای این اتفاق خیلی خوب بود. این اتفاق هم یه تو گوشی بود. برق از چشم پرید.

اینه دیگه….زندگی همینه…از ثانیه بعدی خبر نداری… می بری٬ می دوزی..نمی دونی دو دقیقه بعد چه خبره. دل می شکونیم٬ حرف مزخرف می زنیم٬ رفتار اشتباه می کنیم غافل از اینکه بدونیم آیا وقت جبران هست یا نه! با خودمم ها.

دچار پراکندگی مغز شدم..یه عالمه برنامه ریخته شده دارم که خودم نمی دونم باهاشون چه کنم. قول های داده شده و روزهای شلوغ و پلوغی که واسه خودم درست کردم.

اوشون متوجه نمی شه که با چه قاعده ای زندگی می کنم. کلا عجیبم واسش. باید کالیبره بشیم با هم شاید حالیش شد حرفام و.

یکی بگه جفتک پرانی ذهنی را چطوری میشه به انگلیسی توضیح داد؟ اینکه بگی تو رو که سهله..الان خودمم نمی شناسم عمو!!!!

رفتم اسکی و اینقدر از سفری که رفتم خوشحالم که نگو. برنامه سفررا با یکی از دوستایی که بدتر از خودم دیوانه است چیدیم٬ از ۳ ماه پیش. هردومون اولین بارمون بود٬ می گشتیم٬ مشورت می کردیم٬ دعوا می کردیم٬ امضا تقلید می کردیم و هزار کار دیگه. به کلی نفر گفتیم و آخر سر شدیم ۴ نفر. همه جا خالی کردند. یکی شوهرش نمیومد٬ یکی بچه اش اذیت می کرد٬ یکی جیبش وفا نمی کرد و یکی اعتقادش اجازه نمی داد. یکی دیگه هم لزبین بود و ترجیح می داد نیاد!

 ۹ جولای راه افتادیم به سمت نیوزلند. قرارمون ۷ صبح فرودگاه بود که اگر دوست صبح بیدارم نکرده بود جا مونده بودم. هیجان و استرس با هم قاطی شده بود و همش از خدا می خواستم که همه چی به خیر و خوبی بگذره. رسیدیم Christchurch ٬ شهر زلزله زده. سرما تو جونمون وول می خورد. تندی رفتیم سراغ ماشین و به طرف Wanaka حرکت کردیم. خانمه گفت جای شما باشم یک شب می مونم و فردا راه میافتم. اما ما رفتیم. جاده خطرناک بود. جی پی اس هم حسابی هیجانش را زیاد کرد. از گاوهای سفید و سیاه بگیر تا بوران و برفی که ماشین و از زمین بلند می کرد تا رد شدن از وسط رودخونه .تا خود واناکا که خواب به چشممون نیامد و مرده بودیم از هیجان. ویلای ما یه خونه دو طبقه بود٬ شماره ۲۲. من اتاق خصوصی داشتم و بقیه رفتند توی یه اتاق دیگه. ۱ هفته اونجا بودیم و ۵ روز اسکی کردیم. ۲ روز هم رفتیم Queenstown را دیدیم. در یک کلام٬ یه تیکه از بهشت. زیبا٬ زیبا و زیبا٬ معرکه. همه چی خیلی خوب بود غیر قسمتی که طی یک حرکت احمقانه خوردم زمین و زانوم پیچ خورد و نتونستم روز پنجم اسکی کنم.

top of the queenstown

خوشحالم از مسافرتی که رفتم. ازاینکه پیشاپیش قضاوت نکردم٬ از اینکه نترسیدم و ازاینکه آدم های فهمیده ای همسفرم بودند. خوشحالم از اینکه درک شدم و درک کردم. از اینکه کاری را کردم که دوست داشتم و طغیان کردم. به خط قرمزهای ابلهانه فکر نکردم. خوشحالم.

هنوز تو همون حال و هوای کوه٬ دشت٬ سرما و زیبایی غیرقابل وصف اونجام. الان که هوا بارونیه ٬چشم هام دنبال کوه می گرده. کوه ها را دوست دارم. استوارن..بی توقع٬ ساکت و زیبا.

 این سفربرای من تجربه خیلی خوبی بود. خیلی خوب. خداوندا ممنونم از این فرصت٬ شکرت.

خونمون٬ یه خونه قدیمیه. از اون خونه ها که به زور مامان و بابا درودیوارش نریختند. نمی دونم ولی همه میگن خونمون با صفاست. مامان هر سال گل میکاره تو باغچه. می دونم تازگی ها گلدون زده به نرده های حیاط. با گل های اطلسی. عشق می کنه با این گل ها. مثل همه خونه ها تو دنیا٬ خونه سهروردی هم رسم و رسوم خودش را داره. یکی از این رسم ها چای بعدازظهر مامان و باباست. از خواب نیمروزی که بیدار میشن ٬اونی که زودتر بیدار شده چای با بیسکوئیت درست می کنه. این چای نیمروز را دوست دارم بدجوری. بعضی وقت ها تمام سعی ام و می کردم که به این رسم برسم. وسط راه از قنادی طلا٬ زیر پل همت٬ شیرینی می گرفتم تازه تازه و می رفتم خونه. به عشق چایی با شیرینی تازه با مامان بابا.

اتاق ته سالن مرکز فرماندهی باباست. برای خودش جاه و جبروتی بهم زده اونجا. بهش میگیم اتاق تلویزیون اما رسما اتاق باباست. همه تصمیم های مهم خونه اونجا گرفته میشه. مرکز امن هممون اونجاست. روتخت بابا٬ با همون متکای گنده قهوه ای و عباش که وقتی توش قل می خوری دیگه تکون خوردن کار سختی میشه! زمستون ها بخاری گازی کنار اتاق همه جا رو گرم میکنه و مبل کنار بخاری سرقفلی مامانه. همچین می خزه تو مبل که انگاری قواره مبل و واسه مامان اندازه کردند.

اینجا٬

هوا بس ناجوانمردانه سردو تاریک و باد و بورانیه! و من دلم هوای خونمون و کرده. دلم اتاق کوچیکه را می خواد. دلم خونه گرم می خواد. یه خونه که مامان بابا و فقط مامان بابام توش باشن. دلم همون چای نیمروزیه را می خواد. که بشه یه انگیزه واسه خونه رفتن. هوا سرده٬ سوز میآد و دل من گرما می خواد. از اون گرما ها که تو زمستون می چسبه میره تو جونت.

و بقولی:

و من به یادت ای دیار روشنی کنار این دریچه ها

دلم هوای آفتاب می کند.

این پروژه نویسی چه بلاها که سرآدم نمیاره به خدا!

در این سه سال آموختم!

آموختم که همه مثل من فکر نمی کنند. خیلی ها خیلی و گاهی خیلی خیلی متفاوت فکر می کنند و من باید بیاموزم که این تفاوت ها یعنی دنیا و زندگی.

آموختم که باید خودم و دوست داشته باشم. همونطور که آدمها خودشون را دوست دارند و اول به خودشون فکر می کنند!

آموختم که زندگی تا حدودی تحت کنترل ه و بقیه اش دست ما نیست! بهتره بگم نمیشه همه چی را کنترل کرد و تو خودتم جزئی از کلی!

آموختم که تنهایی واژه ای مزخرفیه ! خیلی مزخرف که هرکس برداشت خودش را ازش داره!

آموختم که زندگی هزاران جنبه دیگه ای هم داره که من فقط یه جنبش و اونم نصفه نیمه اش را بلدم.

به زندگی ام که نگاه می کنم می بینم هرآنچه که دارم حتی کوچکترین قسمت زندگی اینجا را من و فقط خود من ساختمش. خدا کنه کسی نیاد تو این حوض آبی و ساکت آروم زندگی ام سنگ ریزه ای بندازه. در حال حاضر همه چی حوضم و دوست دارم. حتی فواره ترک خورده وسطش را. از سکوتش..آرامشش و سکون آب حوضم لذت می برم. حتی حوصله ماهی های قرمز کوچولو را هم ندارم.

بگذارید کمی خوش باشیم توروخدا!

اینم بگم که الان در فاز نوشتن پروژه به سر می بریم و همین میشه که یهو میایم بعد صد سال بلاگ به روز می کنیم. از بس وقت دارم دیگه!!!

فيلم قشنگي بود. رمانش هم قشنگه. خوشمان آمد

خانوم ها نشستند تا از مقامشون تجلیل به عمل بیاد! یادمه عقب نشسته بودم٬ بین حدیث و سارا. کلا ما چیزی از این برنامه تجلیل نشنیدیم تا وقتی که جناب مدیر روابط عمومی وارد صحنه شد. با یه قیافه حق به جانبی شروع به ارائه فضل نمود و رسید به حجاب که انگار باید همیشه بشه یه پتک واسه مقام والای زن. شروع کرد به امر به معروف و نهی از منکر که خانوم های شرکت ما با آرایش و لباس های نا مناسب تشریف میارن شرکت و ما فکر کردیم٬ چاره اندیشیدیم که باید برای خانوم ها یونیفرم تهیه کنیم. به عبارتی٬ خانوم ها سرتان را به مقام والایتان گرم کردیم که یونیفرم را موجه کنیم. عصبانی شده بودما..حرف که می زد حرص می خوردم. دو سه مرتبه اومدم بپرم وسط حرفش. دیدم بقیه خانوم ها هم خیلی عصبانی شدند ولی به روی خودشون نیاوردند. حرفهای ملیجک تموم شد. دستم را بین وشگون ها و توسرزنون های سارا و حدیث بردم بالا. گفت بفرمایید. بلند شدم و سرم و گرفتم بالا و گفتم: این تجلیل که از مقام زن نیست و بلکه توهین به شعور همه خانوم هایی است که اینجا هستند. حجاب یک مساله شخصی است و هر انسانی حق داره که انتخاب کنه چی بپوشه. اینجانب شخصا این یونیفرم را نمی پوشم و منتظر پوزش شما از خانم ها به خاطر توهینتون هستم. و بعد نشستم. دروغ نگم که همه تنم می لرزید اما خوشحال بودم که حرف زدم. حرفم که تموم شد٬ صدای دست و کف و صوتی بود که هوا بود. از اونطرف مدیر امور قراردادها اس ام اس زد و کلی آفرین و هزار آفرین تحویلم داد. بماند که قصه یونیفرم ادامه پیدا نکرد و دیدند که خیلی صدا داره ازش در میآد. بعد ۲ ماه هم بنده به خاطر دیگر زبون درازی هام٬ زیر آبم زده شد و مجبور به استعفا شدم.

همه این قصه ها را گفتم که بگم٬ دیروز ای میلی از به قول خودمون امور اداری اینجا گرفتیم. انگار وقتی رسید همه بازش کردند. محتوای نامه مربوط بود به چگونه لباس پوشیدن. یه مشت عکس و توضیحات که تو رو خدا ما میگیم جمعه ها راحت بپوشین معنی اش این نیست که باز بپوشین٬ کوتاه بپوشین٬ یا اونطوری که میرین کلاب بپوشین بیاین و از این حرفها. خیلی توی لفافه داشتند می گفتند جان پدرمادرتون رعایت کنین. از عکس العمل ها بگم که اولش به خنده و مسخره بازی شروع شد. همه با صدای بلند می خندیدند و مسخره می کردند. بعد گروهی بین هم جمع شدند و شروع کردند به صحبت کردن راجع بهش و بعدش نمی دونم که چی شد که طی یک ای میل٬ امور اداری از همه عذرخواهی کرد و عنوان کرد که اونی که دیدین و لطفا ندیدین. و در طی یک حرکت اون نامه از باکس همه حذف شد!

برای من عجیب نبود این حرکت , خداییش هم یه سری افتضاح می پوشند اما بیشتر از همه برخورد آدم ها واسم عجیب بود که چرا بهشون بر خورده. و جالب تر از همه این که٬ چرا به همه آدم ها از هر کشوری اینقدر بر خورده بود؟ مگه اون ها دولت مردم دوستی ندارند که بهشون یاد داده باشه که ما حق داریم که تو همه چیز شما دخالت کنیم شما لطفا سکوت؟؟؟؟مگه اونقدر مدیر ها و امور اداریشون پررو نشدند که فکر کنند همه کاره مملکت اند که بگن حرف نباشه هیس؟!؟!؟!؟ د ایراد از اینهاست نه ما که خوب.

ندارند٬ نه فرهنگش را نه فهمش را که آدم ها می تونن تو هر قسمت زندگی آدم دیگه دخالت کنند. بهش دستور بدهند و تعیین تکلیف کنند. این ها نمی فهمند که آدم ها حق دارند از هم ایراد بگیرند٬ واسه هم برنامه ریزی کنند و نظر که نه دستور بدهند. این ها فرهنگ این را ندارند که بفهمند همه نمی فهمند و می تونن بعضی ها به خودشون حق بدهند که بیشتر می فهمند خوب! این ها نمی دونند که میشه تو کار بقیه فضولی کرد از جانبشون حرف زد٬ میشه قضاوت بی جا کرد٬ متهم کرد و بعدش خدمت طرف رسید..این بیچاره ها خبر ندارند که چقدر هم کیف داره دخالت و فضولی تو کار مردم.

حالا بین خودمون٬ ولی این ها هم همچین پخی نیستند ولی انصافا تو این زمینه که هرکسی حد خودش را میشناسه پیشرفت کرده اند. به حریم خصوصی افراد احترام می گذارند و تورو همونی که هستی یا می پذیرند یا بی خیالت میشن. در حقیقت حریم خصوصی برای اینطرف آبی ها گنده تر از آنطرف آبی هاست ٬البته اگر ما برای دیگران اصلا حریم خصوصی قائل باشیم در کل.