خط قرمز

من یک یاغی ام. یک طغیان گر بی چشم و رو.

رفتم اسکی و اینقدر از سفری که رفتم خوشحالم که نگو. برنامه سفررا با یکی از دوستایی که بدتر از خودم دیوانه است چیدیم٬ از ۳ ماه پیش. هردومون اولین بارمون بود٬ می گشتیم٬ مشورت می کردیم٬ دعوا می کردیم٬ امضا تقلید می کردیم و هزار کار دیگه. به کلی نفر گفتیم و آخر سر شدیم ۴ نفر. همه جا خالی کردند. یکی شوهرش نمیومد٬ یکی بچه اش اذیت می کرد٬ یکی جیبش وفا نمی کرد و یکی اعتقادش اجازه نمی داد. یکی دیگه هم لزبین بود و ترجیح می داد نیاد!

 ۹ جولای راه افتادیم به سمت نیوزلند. قرارمون ۷ صبح فرودگاه بود که اگر دوست صبح بیدارم نکرده بود جا مونده بودم. هیجان و استرس با هم قاطی شده بود و همش از خدا می خواستم که همه چی به خیر و خوبی بگذره. رسیدیم Christchurch ٬ شهر زلزله زده. سرما تو جونمون وول می خورد. تندی رفتیم سراغ ماشین و به طرف Wanaka حرکت کردیم. خانمه گفت جای شما باشم یک شب می مونم و فردا راه میافتم. اما ما رفتیم. جاده خطرناک بود. جی پی اس هم حسابی هیجانش را زیاد کرد. از گاوهای سفید و سیاه بگیر تا بوران و برفی که ماشین و از زمین بلند می کرد تا رد شدن از وسط رودخونه .تا خود واناکا که خواب به چشممون نیامد و مرده بودیم از هیجان. ویلای ما یه خونه دو طبقه بود٬ شماره ۲۲. من اتاق خصوصی داشتم و بقیه رفتند توی یه اتاق دیگه. ۱ هفته اونجا بودیم و ۵ روز اسکی کردیم. ۲ روز هم رفتیم Queenstown را دیدیم. در یک کلام٬ یه تیکه از بهشت. زیبا٬ زیبا و زیبا٬ معرکه. همه چی خیلی خوب بود غیر قسمتی که طی یک حرکت احمقانه خوردم زمین و زانوم پیچ خورد و نتونستم روز پنجم اسکی کنم.

top of the queenstown

خوشحالم از مسافرتی که رفتم. ازاینکه پیشاپیش قضاوت نکردم٬ از اینکه نترسیدم و ازاینکه آدم های فهمیده ای همسفرم بودند. خوشحالم از اینکه درک شدم و درک کردم. از اینکه کاری را کردم که دوست داشتم و طغیان کردم. به خط قرمزهای ابلهانه فکر نکردم. خوشحالم.

هنوز تو همون حال و هوای کوه٬ دشت٬ سرما و زیبایی غیرقابل وصف اونجام. الان که هوا بارونیه ٬چشم هام دنبال کوه می گرده. کوه ها را دوست دارم. استوارن..بی توقع٬ ساکت و زیبا.

 این سفربرای من تجربه خیلی خوبی بود. خیلی خوب. خداوندا ممنونم از این فرصت٬ شکرت.